Hættuför á Hellisheiði

Þegar ég var í fimmta bekk í Verzló tók ég ákvörðun um það að mig langaði í bíl. Pabbi og mamma höfðu alltaf átt Peugeot frá því ég man eftir mér og ég hafði alltaf dálæti á Peugeot 205 GTI bílunum. Ég lærði á Peugeot 405 bílinn hans pabba. Ein skemmtilegasta minningin sem ég á frá þeim tíma þegar ég fékk bílpróf var þegar ég fór með félögum mínum 12 saman á þremur bílum, þar sem við vorum þrír með bílpróf keyrandi í löggu og bófa í kringum svæðið við Sundahöfn. Sá leikur snérist um það að einn var bófinn og hinir tveir bílarnir voru löggurnar. Svo ókum við á 150 km hraða um hverfið og margoft lá við hörðum árekstrum. Þegar þú varst búinn að króa bófabílinn af þá þurfti e-r farþeginn að stökkva út og snerta hann. Þá varð hann átómatískt að löggubíl og hinn bíllinn að bófabíl. Allt þetta tímabil eftir bílprófið snérist um hraðakstur og fékk greyið Peugeot-inn hans pabba aldeilis að finna fyrir því, en hann var einungis með 1600 vél. Hálfu ári seinna var ég tekinn fyrir hraðakstur á Suðurlandsbrautinni og eftir það hef ég ekið eins og gömul kona. En það er önnur saga.

1600 hestöfl var samt jólin miðað við bílinn sem ég fann einn góðan veðurdag í bílaauglýsingum DV. Það var Peugeot 106, 1992 módel, með 1000 vél og 45 höstöfl undir húddinu. Dökkblár og tjónaður var hann auglýstur. En mér var sama. Ég þekkti góðan viðgerðarkall og góðan bílsprautunarkall. Ég hringdi í þann sem var skráður fyrir auglýsingunni, en hann sagði mér að eigandi bílsins væri Pólverji sem byggji á hænsnabúi rétt fyrir utan Selfoss. Gott og vel. Ég hringdi í Pólverjann sem bauð mér að koma og skoða bílinn. Ég þáði það boð og fékk far með Jóni Inga vini mínum í bílnum hans, sem var engu síðri listasmíð. Renault Twingo. Aldrei hef ég stigið inn í annað eins geimskip og þann bíl. Hann var eiginlega eins og dótabíll, svo furðulegar voru innréttingarnar í honum. Allaveganna. Við Jón Ingi höldum af stað í stormi ekki ósvipuðum þeim sem gekk yfir landið á föstudagskvöldið. Hugrakkir menn.

Eftir nokkrar lífshættulegar lífsreynslur á Hellisheiðinni komum við loks að sveitabænum um kl. 16 um daginn. Þar tekur á móti okkur keðjureykjandi Pólverji. Hann sýnir okkur bílinn og segir Curva í öðru hverju orði, því hann hafði klesst á jeppa fyrr um vikuna, og langaði til þess að fjárfesta sjálfur í jeppa. Hann sagði að ég gæti fengið bílinn á 70. þúsund, sem virtist nokkuð sanngjarnt á sínum tíma, þrátt fyrir að á bílinn vantaði vinstra frambrettið, og húddinu væri haldið niðri með kaðli. Ég spurði hvort við Jón mættum ekki prufukeyra kvikindið. Jú, hann hélt nú það. Ég og Jón setjumst upp í bílinn og ég reyni að starta honum. En nei, hann fer ekki í gang. Pólverjinn kemur aftur blótandi og leggur til að við reynum að draga hann í gang í rigningunni. Jón fer upp í Twingoinn og hendir til okkar bandspotta. Eftir 4 tilraunir og 2 slitna spotta tekst blótandi pólverjanum að starta bílnum fyrir mig.

Við Jón keyrum glaðir af stað umhverfis hænsnabúið og ég lýsi yfir ánægju með sál og kraft bílsins. Hann var svona eins og miðlungsstór go-kart bíll. En Jón var ekki sannfærður og sannfærir mig til þess að prófa nú að keyra hann á þjóðveginum. Já. Góð hugmynd. Ég keyri út á þjóðveg 1 og gef í. Bíllinn var bara með fjóra gíra en rýkur samt upp í 90 km hraða án mikilla vandræða. DJÖFULSINS KRAFTUR ER Í ÞESSU KVIKINDI!! hrópa ég yfir vélarhljóðið og lætin í rokinu fyrir utan. Ég er ekki fyrr búinn að sleppa orðinu þegar skyndilega heyrist svakalegt BÚMM!!!! og allt verður svart. Við Jón öskrum upp yfir okkur eins og verstu kellingar og verðum ekki varir við neitt lífsmark, nema rúðuþurrkurnar sem reyna árangurslaust að hreinsa framrúðuna. Guð minn góður. Húddið á bílnum hafði fokið upp og brotið framrúðuna. Í fyrsta reynsluakstrinum mínum! Við ökum snöggt út í kant og lítum á skemmdirnar. Húddið er eins og harmonikka og framrúðan eins og kristalsglas eftir óperutónleika.

Nú voru góð ráð dýr. Við skorðum húddið aftur og ökum skömmustulegir aftur upp að hænsnabúinu. Pólverjinn stekkur út með orðið CURVA húðflúrað á ennið á sér. Við reyndum að útskýra fyrir honum að húddið hljóti að hafa verið lauslega fest, en hann býður okkur inn í stofu í bónusdjús. Á sófanum situr keðjureykjandi pólska unnusta hans og dæsir. Hvað gat ég gert? Annaðhvort varð ég að borga skemmdirnar eða kaupa bílinn! Ég ákvað að velja seinni kostinn. Pólverjaparið vorkenndi mér svo mikið að þau buðu mér bílinn á 40 þúsund sem ég þáði með þökkum. Eftir að hafa undirritað eigendaskiptin, drukkið djúsið og óbeint keðjureykt tvo pakka af pólskum sígarettum keyrðum við Jón heim í bílalest. Ef tveir bílar geta verið bílalest.

Á Hellisheiðinni var allt orðið kolsvart enda klukkan að nálgast sjö. Ég var með harmonikkuhúdd, brotna rúðu og brotna sjálfsmynd. Á leiðinni ek ég ofan í skurð og tveir hjólkoppar skjótast út í myrkrið. Ég ákvað að vera ekki að stressa mig of mikið á því, heldur vildi ég frekar reyna að fylgja Jóni Inga, því ég var einungis með eitt virkt framljós, sem hafði ekki einu sinni háuljósaperu í lagi. Mér fannst ég vera með lífið í lúkunum. Á endanum komumst við yfir Hellisheiðina og keyrum niðrí bílageymslu hjá Kringlunni þar sem Diddi vinur og bekkjarfélagi okkar var kominn til þess að skoða gripinn. Og þar tókum við upp þetta vídeó: