Hákarla Jörundur

Hákarla Jörundur í Hrísey átti skip það er hét Hermóður. Lét Jörundur smíða þennan opna dall og hélt honum út í margar vertíðar til hákarlaveiða frá Grenivík, en Jörundur átti þá heimilisfang í Höfðahverfi.

Jörundur aflaði manna mest og hirti mikinn hákarl, enda dró hann til sín í skiprúm valda hákarlamenn, á meðan hann var formaður. Árið 1874 lét Jörundur breyta Hermóði sínum, lét hann þá smíða hann upp og gera hann að þilskipi.

Bar þá við að á útmánuðum, að mörg hákarlaskip silgdu út af Eyjafirði, og tóku þau stefnuna vestur og fram á Skagagrunn. Getur nú ekki um ferð þessara skipa að öðru leyti en því, að þau lögðust öll við hákarl hingað og þangað á grunninu.

Bar nú ekkert til tíðinda fyrr en allt í einu, að veður tók að breytast og gengur hann að með öskrandi stórhríð og mikið veður. Sáu þá hákarlamenn sér ekki annað fært en losa um stjóra og leita til lands í hríðinni. Lögðu menn skipin “við í garðinn”, – upp á Siglufjörð og inn á Eyjafjörð – allir nema Jörundur.

” O, jæja, hróin mín og hróin mín”, sagði hann þegar búið var að vinda inn stjórafærið og útbúa Hermóð til ferðar í hríðinni. O, já hróin mín – o – það er bezt að við snúum rassinum í veðrið. Með þessu átti hann við að hann slægi skipi sínu undan veðrinu, og hélt hann alla leið vestur fyrir Hornstrandir, og svo inn á Ísafjörð. Urðu allir hásetar Jörundar forviða yfir þessu uppátæki svo snemma vetrar.

Liggur Jörundur nú inni á Ísafirði í marga daga og skipar þar í land þeirri lifur, sem hann var búinn að fá. Fréttir hann ekkert til hinna hákarlaskipanna í langan tíma; og rekur nú hafís upp að Horni og fyllir allan Húnaflóa og Skagafjörð. Segir ekkert af hákarlaskipunum annað en það, að þau náðu öll landi í garðinum. Urðu þau innlukt af ís og komst ekkert þeirra út af Eyjafirði, fyrr en komið var fram á sumar.

Engin spurði neitt til Jörundar við Eyjafjörð í langan tíma, og töldu allir hann af, – En það er af Jörundi að segja, að hann hélt skipi sínu út í hákarl eftir sem áður þar frá Ísafirði – einhverstaðar langt norður í hafi, líklega á Halamiðum. Jörundur hafði þá á skipi sínu marga þrekmikla hákarlamenn, og segir sagan að þeim hafi þótt frekar gott í staupinu, enda sparaði Jörundur ekki brennivínið við karla sína.

Er það haft eftir Jörundi, að hann hafi tekið út sex tunnur af brennivíni, þennan tíma, sem hann hélt sig að Ísafirði, og hafi það allt gengið upp þar vestur frá. Gizka margir á að gestkvæmt muni hafa verið hjá Jörundi, þegar hann var að koma með aflann inn á Ísafjörð. En þetta er líka sú mesta brennivínseyðsla, sem sögur fara af í hákarlalegum.

Þennan tíma, sem Jörundur var á Ísafirði um vorið, aflaði jann 370 tunnur af lifur. Lýsið var þá í háu verði, eitthvað nálægt 60 kr, tunnan, og geta menn af því ráðið, hversu mikils virði hákarlaaflinn gat verið í þá daga. Og ekki hefur Jörundi fundizt mikið til um þessa brennivínslögg, sem fór ofan í karlana, þar sem hann gekk sjálfur frá með meira en helming af aflanum, og svo var nú brennivínið ódýrt í þá daga.

Heimild; Hákarlalegur og hákarlamenn.

Skutla á leið til geimstöðvar

Eftir mikla fjárhagsörðugleika undanfarin ár samhliða minnkandi vinsældum geimferða hefur bandaríska geimferðarstofnunin NASA brugðið á það ráð að senda héðan í frá einungis skutlur út í geiminn. Sally Fitzgerald verður fyrsta skutlan á jörðinni til að fara út fyrir gufuhvolfið. Hún tók þátt í fegurðarsamkeppninni Miss Wyoming í febrúar í fyrra og lenti í 7. sæti. Sally hefur áhuga á hestum og útvist. Hún mun fá nóg af því síðarnefnda í jómfrúarferð sinni en hennar hlutverk verður að vinna að lagfæringum utan á Explorer geimstöðinni í vetrarbraut 64A. Sally hefur málin 32-28-32 og vonar hún að þeir kostir munu hjálpa henni að fá sínu fram í geimnum. Ef þessi tilraun NASA misheppnast er nokkuð ljóst að höfuðstöðvar fyrirtækisins við Austurvöll verði rifnar til grunna á næstunni. Því sendum við Hríseyingar henni bestu óskir um gott gengi.

Sjá nánari fréttir um ferðina hér:
http://www.mbl.is/mm/frettir/taekni/2008/03/11/skutla_a_leid_til_geimstodvar/

Sexual Podcast

I’m too hung over to write something smart, but I just thought I’d let you know of this amazing podcast our friend Johnny has just started. “This is a song-a-day project. But some days I am too sleepy to make a song. So maybe it’s a song-a-somedays project.” He makes songs about hiding girls and lame Star Trek characters and other things.
Click to proceed.

Það er of mikið af fólki í Japan. Og pennum.

Hættuför á Hellisheiði

Þegar ég var í fimmta bekk í Verzló tók ég ákvörðun um það að mig langaði í bíl. Pabbi og mamma höfðu alltaf átt Peugeot frá því ég man eftir mér og ég hafði alltaf dálæti á Peugeot 205 GTI bílunum. Ég lærði á Peugeot 405 bílinn hans pabba. Ein skemmtilegasta minningin sem ég á frá þeim tíma þegar ég fékk bílpróf var þegar ég fór með félögum mínum 12 saman á þremur bílum, þar sem við vorum þrír með bílpróf keyrandi í löggu og bófa í kringum svæðið við Sundahöfn. Sá leikur snérist um það að einn var bófinn og hinir tveir bílarnir voru löggurnar. Svo ókum við á 150 km hraða um hverfið og margoft lá við hörðum árekstrum. Þegar þú varst búinn að króa bófabílinn af þá þurfti e-r farþeginn að stökkva út og snerta hann. Þá varð hann átómatískt að löggubíl og hinn bíllinn að bófabíl. Allt þetta tímabil eftir bílprófið snérist um hraðakstur og fékk greyið Peugeot-inn hans pabba aldeilis að finna fyrir því, en hann var einungis með 1600 vél. Hálfu ári seinna var ég tekinn fyrir hraðakstur á Suðurlandsbrautinni og eftir það hef ég ekið eins og gömul kona. En það er önnur saga.

1600 hestöfl var samt jólin miðað við bílinn sem ég fann einn góðan veðurdag í bílaauglýsingum DV. Það var Peugeot 106, 1992 módel, með 1000 vél og 45 höstöfl undir húddinu. Dökkblár og tjónaður var hann auglýstur. En mér var sama. Ég þekkti góðan viðgerðarkall og góðan bílsprautunarkall. Ég hringdi í þann sem var skráður fyrir auglýsingunni, en hann sagði mér að eigandi bílsins væri Pólverji sem byggji á hænsnabúi rétt fyrir utan Selfoss. Gott og vel. Ég hringdi í Pólverjann sem bauð mér að koma og skoða bílinn. Ég þáði það boð og fékk far með Jóni Inga vini mínum í bílnum hans, sem var engu síðri listasmíð. Renault Twingo. Aldrei hef ég stigið inn í annað eins geimskip og þann bíl. Hann var eiginlega eins og dótabíll, svo furðulegar voru innréttingarnar í honum. Allaveganna. Við Jón Ingi höldum af stað í stormi ekki ósvipuðum þeim sem gekk yfir landið á föstudagskvöldið. Hugrakkir menn.

Eftir nokkrar lífshættulegar lífsreynslur á Hellisheiðinni komum við loks að sveitabænum um kl. 16 um daginn. Þar tekur á móti okkur keðjureykjandi Pólverji. Hann sýnir okkur bílinn og segir Curva í öðru hverju orði, því hann hafði klesst á jeppa fyrr um vikuna, og langaði til þess að fjárfesta sjálfur í jeppa. Hann sagði að ég gæti fengið bílinn á 70. þúsund, sem virtist nokkuð sanngjarnt á sínum tíma, þrátt fyrir að á bílinn vantaði vinstra frambrettið, og húddinu væri haldið niðri með kaðli. Ég spurði hvort við Jón mættum ekki prufukeyra kvikindið. Jú, hann hélt nú það. Ég og Jón setjumst upp í bílinn og ég reyni að starta honum. En nei, hann fer ekki í gang. Pólverjinn kemur aftur blótandi og leggur til að við reynum að draga hann í gang í rigningunni. Jón fer upp í Twingoinn og hendir til okkar bandspotta. Eftir 4 tilraunir og 2 slitna spotta tekst blótandi pólverjanum að starta bílnum fyrir mig.

Við Jón keyrum glaðir af stað umhverfis hænsnabúið og ég lýsi yfir ánægju með sál og kraft bílsins. Hann var svona eins og miðlungsstór go-kart bíll. En Jón var ekki sannfærður og sannfærir mig til þess að prófa nú að keyra hann á þjóðveginum. Já. Góð hugmynd. Ég keyri út á þjóðveg 1 og gef í. Bíllinn var bara með fjóra gíra en rýkur samt upp í 90 km hraða án mikilla vandræða. DJÖFULSINS KRAFTUR ER Í ÞESSU KVIKINDI!! hrópa ég yfir vélarhljóðið og lætin í rokinu fyrir utan. Ég er ekki fyrr búinn að sleppa orðinu þegar skyndilega heyrist svakalegt BÚMM!!!! og allt verður svart. Við Jón öskrum upp yfir okkur eins og verstu kellingar og verðum ekki varir við neitt lífsmark, nema rúðuþurrkurnar sem reyna árangurslaust að hreinsa framrúðuna. Guð minn góður. Húddið á bílnum hafði fokið upp og brotið framrúðuna. Í fyrsta reynsluakstrinum mínum! Við ökum snöggt út í kant og lítum á skemmdirnar. Húddið er eins og harmonikka og framrúðan eins og kristalsglas eftir óperutónleika.

Nú voru góð ráð dýr. Við skorðum húddið aftur og ökum skömmustulegir aftur upp að hænsnabúinu. Pólverjinn stekkur út með orðið CURVA húðflúrað á ennið á sér. Við reyndum að útskýra fyrir honum að húddið hljóti að hafa verið lauslega fest, en hann býður okkur inn í stofu í bónusdjús. Á sófanum situr keðjureykjandi pólska unnusta hans og dæsir. Hvað gat ég gert? Annaðhvort varð ég að borga skemmdirnar eða kaupa bílinn! Ég ákvað að velja seinni kostinn. Pólverjaparið vorkenndi mér svo mikið að þau buðu mér bílinn á 40 þúsund sem ég þáði með þökkum. Eftir að hafa undirritað eigendaskiptin, drukkið djúsið og óbeint keðjureykt tvo pakka af pólskum sígarettum keyrðum við Jón heim í bílalest. Ef tveir bílar geta verið bílalest.

Á Hellisheiðinni var allt orðið kolsvart enda klukkan að nálgast sjö. Ég var með harmonikkuhúdd, brotna rúðu og brotna sjálfsmynd. Á leiðinni ek ég ofan í skurð og tveir hjólkoppar skjótast út í myrkrið. Ég ákvað að vera ekki að stressa mig of mikið á því, heldur vildi ég frekar reyna að fylgja Jóni Inga, því ég var einungis með eitt virkt framljós, sem hafði ekki einu sinni háuljósaperu í lagi. Mér fannst ég vera með lífið í lúkunum. Á endanum komumst við yfir Hellisheiðina og keyrum niðrí bílageymslu hjá Kringlunni þar sem Diddi vinur og bekkjarfélagi okkar var kominn til þess að skoða gripinn. Og þar tókum við upp þetta vídeó:

Dagatal Jóa í New York

Á morgun, sunnudaginn 10. febrúar, flýg ég til New York… ef veður leyfir. Þar verð ég í þrjá mánuði og í tilefni af því hyggst ég skrifa sérstakt ferðadagatal þar sem ég mun tala um það sem drífur á daga mína.
Dagatalið er hér:
http://joijoijoi.wordpress.com

 
Eftir New York er ég að hugsa um að flytja til Rússlands.
Þeir eru flottir þar… nota bara filmu. 

Góðar stundir.
Jói Kjartans

Nýr skúlptúr í Terminal 5 á Heathrow

Ó, guð vors lands

Engar gúmmítúttur hér, takk!

Sílíkonbrjóst springa oft við líkbrennslu og þess vegna þarf að fjarlægja þau fyrir slíka athöfn, að því er greint er frá í danska fríblaðinu metroXpress. „Þetta er vandamál sem mikið er rætt um á alþjóðlegum ráðstefnum,“ segir danski yfirlæknirinn Peter Bjerring. Líkbrennsluofnar geta skemmst vegna sílíkonsins og þess vegna hefur verið bannað að brenna lík með sílíkonbrjóstum í Bretlandi.

Þegar hákarlinn gleypti laugardagskvöldið

Þið ykkar sem þekkið mig haldið kannski að ég sé áhrifalaus og hafi ekki mikið að segja um efnahagslíf eða skemmtanalíf þessa lands. Þið hafið rangt fyrir ykkur. Hér á eftir fylgir sagan af því þegar ég upp á mitt einsdæmi hafði gríðarleg áhrif á efnahagskerfið og skemmtanalíf Íslendinga, allt á einni kvöldstund.

Jæja. Þegar ég var sextán ára gamall, í 10. bekk í Laugalækjarskóla, starfaði ég sem kerrudrengur í Hagkaup í Skeifunni. Í öllum hádegishléum fór ég í LaserTag í næsta húsi og þegar best gekk var ég á Topp 20 listanum yfir bestu LaserTag spilara landsins. Það þarf ekki að taka fram að ekki var mikið eftir af sumarlaunum eftir þetta sumar. Allaveganna. Með mér unnu ekki ómerkari menn en Biggi í Hudson Wayne og Mikki eða Heimabankaræninginn eins og hann er kallaður í dag. Þessir sömu menn eru einmitt ábyrgir fyrir því að draga mig á mitt fyrsta fillerý, sem fram fór í heimahúsi við Kleppsveg og síðar á Ingólfskaffi, þar sem 101 hótel er núna. Ég drakk Giraffe bjór. En það er önnur saga.

Pabbi minn starfar sem kerfisfræðingur og forritari af gamla skólanum hjá Reiknistofu Bankanna. Þar hefur hann unnið síðan 1974. Þá voru tölvur ekki einu sinni með skjá, heldur voru upplýsingar dagsins, sem voru pappaspjöld með götum, keyrðar í bíl til Reiknistofunnar eftir daginn. Eftir öll þessi ár er pabbi minn orðinn alvarlega nauðsynlegur starfskraftur hjá Reiknistofunni, en hún sér um allar færslur og öll tölvukerfi bankanna í landinu. Á þessum tíma var algengt að hringt væri í hann á nóttunni og um helgar, þegar eitthvað fór úrskeiðis.

Þetta var laugardagskvöld eitt í ágústmánuði 1998. Ég var örþreyttur eftir langan vinnudag og sex LaserTag leiki, svo ég ákvað að leigja mér vídeóspólu í Vídeóheimum og kaupa mér snakk og aðrar nauðsynjar. Mig minnir að innkaupin hafi numið heilum dagslaunum. Ég leigði mér myndina Jaws, sem ég hafði aldrei séð. Ég kom mér notalega fyrir í hornsófa heimilisins og mamma fór í háttinn. Það var orðið áliðið. Pabba langaði ekki að sjá Jaws. Síminn hans hringdi og pabbi svaraði. Það var Reiknistofan. Hann talar eitthvað við þá um B189X og færslu Z4D. Ég hef aldrei skilið hvað pabbi minn gerir.

Eftir símtalið kveður pabbi mig. Hann skilur símann eftir í sófanum á svipuðum tíma og hákarlinn gleypir fyrsta fórnarlamb sitt á skjánum. Hann segir bæ bæ. Og fer í vinnuna. Ég held áfram að horfa á myndina með kjaftinn fullan af sterkum brjóstsykri og rauðum Pringles, sem ég marínera í kóksopum. Eftir korter hringir farsíminn aftur. Spurt er um pabba, en ég segi þeim sem hringir að hann sé nýfarinn í vinnuna. Ok. Ekkert mál. Þegar myndin er hálfnuð hringir síminn hans pabba aftur. Pabbi hefur ekki skilað sér. Ég segi að það sé hálftími síðan hann sé farinn, svolítið pirraður á ónæðinu. Korter líður í viðbót og þá er aftur hringt. Þetta var kl. 01 á laugardagskvöldi. Ég segi þeim að hann hljóti að fara að koma og held áfram að horfa. Löngu síðar klárast myndin og ég horfi á Sjónvarpsmarkaðinn á meðan ég klára snakkið.

Svo held ég til hvílu minnar, en rek þá upp stór augu! Pabbi minn fór ekkert í vinnuna. Hann liggur steinsofandi eins og ungabarn í hjónaherberginu. Andskotinn!!!! Afhverju sagði hann bæ bæ en ekki góða nótt við mig?!? Ég vek hann og segi að Reiknistofan hafi verið að reyna að ná í hann í rúmlega tvo klukkutíma. Pabbi stekkur út í náttbuxunum og fer í vinnuna. Kemur aftur klukkutíma síðar og segir mér að það sé mér að þakka að í tvo tíma hafi allt debet- og kreditkortakerfi landsins legið niðri. Í tvo tíma eftir miðnætti á laugardagskvöldi. Getið þið ímyndað ykkur hvernig ástandið hefur verið á Kaffibarnum? Á Nellys? Á Bakaríinu á Dalvík? Á Sjallanum á Akureyri?

Kannski hafði þessi aðgerð mín einhver góð áhrif, ég hef allaveganna haldið í þá trú. Kannski hefði ég getað farið fram á heiðursverðlaun SÁÁ? Það væri flott: Sextán ára piltur úr Reykjavík verðlaunaður fyrir að gera heila þjóð edrú með því að horfa á hákarlamynd. Haha.

Góðar stundir.
Jói Kjartans a.k.a. Hákarla Jörundur