Þið ykkar sem þekkið mig haldið kannski að ég sé áhrifalaus og hafi ekki mikið að segja um efnahagslíf eða skemmtanalíf þessa lands. Þið hafið rangt fyrir ykkur. Hér á eftir fylgir sagan af því þegar ég upp á mitt einsdæmi hafði gríðarleg áhrif á efnahagskerfið og skemmtanalíf Íslendinga, allt á einni kvöldstund.
Jæja. Þegar ég var sextán ára gamall, í 10. bekk í Laugalækjarskóla, starfaði ég sem kerrudrengur í Hagkaup í Skeifunni. Í öllum hádegishléum fór ég í LaserTag í næsta húsi og þegar best gekk var ég á Topp 20 listanum yfir bestu LaserTag spilara landsins. Það þarf ekki að taka fram að ekki var mikið eftir af sumarlaunum eftir þetta sumar. Allaveganna. Með mér unnu ekki ómerkari menn en Biggi í Hudson Wayne og Mikki eða Heimabankaræninginn eins og hann er kallaður í dag. Þessir sömu menn eru einmitt ábyrgir fyrir því að draga mig á mitt fyrsta fillerý, sem fram fór í heimahúsi við Kleppsveg og síðar á Ingólfskaffi, þar sem 101 hótel er núna. Ég drakk Giraffe bjór. En það er önnur saga.
Pabbi minn starfar sem kerfisfræðingur og forritari af gamla skólanum hjá Reiknistofu Bankanna. Þar hefur hann unnið síðan 1974. Þá voru tölvur ekki einu sinni með skjá, heldur voru upplýsingar dagsins, sem voru pappaspjöld með götum, keyrðar í bíl til Reiknistofunnar eftir daginn. Eftir öll þessi ár er pabbi minn orðinn alvarlega nauðsynlegur starfskraftur hjá Reiknistofunni, en hún sér um allar færslur og öll tölvukerfi bankanna í landinu. Á þessum tíma var algengt að hringt væri í hann á nóttunni og um helgar, þegar eitthvað fór úrskeiðis.
Þetta var laugardagskvöld eitt í ágústmánuði 1998. Ég var örþreyttur eftir langan vinnudag og sex LaserTag leiki, svo ég ákvað að leigja mér vídeóspólu í Vídeóheimum og kaupa mér snakk og aðrar nauðsynjar. Mig minnir að innkaupin hafi numið heilum dagslaunum. Ég leigði mér myndina Jaws, sem ég hafði aldrei séð. Ég kom mér notalega fyrir í hornsófa heimilisins og mamma fór í háttinn. Það var orðið áliðið. Pabba langaði ekki að sjá Jaws. Síminn hans hringdi og pabbi svaraði. Það var Reiknistofan. Hann talar eitthvað við þá um B189X og færslu Z4D. Ég hef aldrei skilið hvað pabbi minn gerir.
Eftir símtalið kveður pabbi mig. Hann skilur símann eftir í sófanum á svipuðum tíma og hákarlinn gleypir fyrsta fórnarlamb sitt á skjánum. Hann segir bæ bæ. Og fer í vinnuna. Ég held áfram að horfa á myndina með kjaftinn fullan af sterkum brjóstsykri og rauðum Pringles, sem ég marínera í kóksopum. Eftir korter hringir farsíminn aftur. Spurt er um pabba, en ég segi þeim sem hringir að hann sé nýfarinn í vinnuna. Ok. Ekkert mál. Þegar myndin er hálfnuð hringir síminn hans pabba aftur. Pabbi hefur ekki skilað sér. Ég segi að það sé hálftími síðan hann sé farinn, svolítið pirraður á ónæðinu. Korter líður í viðbót og þá er aftur hringt. Þetta var kl. 01 á laugardagskvöldi. Ég segi þeim að hann hljóti að fara að koma og held áfram að horfa. Löngu síðar klárast myndin og ég horfi á Sjónvarpsmarkaðinn á meðan ég klára snakkið.
Svo held ég til hvílu minnar, en rek þá upp stór augu! Pabbi minn fór ekkert í vinnuna. Hann liggur steinsofandi eins og ungabarn í hjónaherberginu. Andskotinn!!!! Afhverju sagði hann bæ bæ en ekki góða nótt við mig?!? Ég vek hann og segi að Reiknistofan hafi verið að reyna að ná í hann í rúmlega tvo klukkutíma. Pabbi stekkur út í náttbuxunum og fer í vinnuna. Kemur aftur klukkutíma síðar og segir mér að það sé mér að þakka að í tvo tíma hafi allt debet- og kreditkortakerfi landsins legið niðri. Í tvo tíma eftir miðnætti á laugardagskvöldi. Getið þið ímyndað ykkur hvernig ástandið hefur verið á Kaffibarnum? Á Nellys? Á Bakaríinu á Dalvík? Á Sjallanum á Akureyri?
Kannski hafði þessi aðgerð mín einhver góð áhrif, ég hef allaveganna haldið í þá trú. Kannski hefði ég getað farið fram á heiðursverðlaun SÁÁ? Það væri flott: Sextán ára piltur úr Reykjavík verðlaunaður fyrir að gera heila þjóð edrú með því að horfa á hákarlamynd. Haha.
Góðar stundir.
Jói Kjartans a.k.a. Hákarla Jörundur
